Categorie archief: Uncategorized

Rivaliteit heeft grenzen

http://wp.me/p24jNl-1jM

De twitteraar bekend onder de naam @Vester71 blogt ook en hoewel ik nog niet eerder één van zijn blogs had gedeeld is deze het volledig waard.

Nu staat ieder samen voor Appie! Ja ook ik die verder niks met voetbal heb maar het wel laat raken als een jongen van 20 zo zwaar beschadigd raakt. Elke jongen van 20 die zoiets overkomt verdient dezelfde aandacht. Maar daarvan zijn maar enkelen bekend genoeg om te weten…

Advertenties

Schieten met een kanon op een mug

Hoe mooie initiatieven kapot gemaakt worden door overmatige regelzucht en onzinnige eisen.

Stichting Villa Vrolijk wil juist alle lijntjes kort houden zodat er geen winst nodig is om extra mensen die alleen maar pennenlikken te betalen.

Ik kan alleen maar hopen dat VWS in gaat zien dat regels soms juist belemmeren in het creëren van nieuwe en solide initiatieven voor mensen met een ernstige beperking.

Christiaan Kwint

Met het hele gezin op Curacao met dolfijnen zwemmen, luxe vakantie betaalt vanuit het Persoonsgebonden Budget, Twee weken Centre Parcs op kosten van de staat. Opa en Oma passen een avondje op een gehandicapt kleinkind en krijgen een riante vergoeding. Wie kent ze niet deze verhalen? Als je iemand vertelt dat je een gehandicapt kind hebt met een Persoonsgebonden Budget krijg je vaak zo’n verhaal te horen. Dat moest maar eens worden aangepakt vond ook het ministerie. Ze hadden nog een mooie wet die daar wel bij paste, de Wet Toelating Zorginstellingen. Vanaf 1 juni mag een budgethouder alleen nog verblijfskosten betalen voor logeeropvang uit PGB aan een toegelaten instelling. Dan moet de logeeropvang wel voor 1 maart de aanvraag hebben gedaan.

Ook Stichting Villa Vrolijk, een stichting die logeerweekenden organiseert voor kinderen met een ernstig meervoudige beperking en waar ik voorzitter van ben, moet aan deze wet gaan…

View original post 331 woorden meer

Ziek, geen geld en eenzaam: Help!

Het ware verhaal van veel mensen met een uitkering door ziekte of handicap.

Yvonne is een begenadigd schrijfster die een veel groter podium verdient!

Yvonne blogt met zorg

1012337_14600815

Ziek, geen geld en eenzaam: Help!

Opgelucht haalde Amber adem. Overmorgen kreeg ze haar uitkering binnen, kon ze eindelijk weer boodschappen doen. Zie je wel, ook deze maand lukte het haar om rond te komen. Ze hoopte alleen dat er aan het einde van elke maand niet zoveel stress was. Stress zorgde voor slapeloze nachten en een toename van pijnklachten. Kon ze maar aan het werk. Maar dat zat er voorlopig (lees: helemaal?!) niet meer in.

Paracetamolletje hielp niet

Ongeveer vier jaar geleden…

View original post 69 woorden meer

E-health? Alle weerstand aan de kant. Gewoon doen!

Een mailtje zorgt voor minder fouten en het belangrijkste: er kan op een vraag geantwoord worden zodra er voldoende tijd is. Niet zoals bij een telefoontje op het misschien wel slechtste moment van doe dag.

Het wordt tijd dat artsen en assistenten dat gaan inzien en de mail als volwaardig gaan behandelen!

Yvonne blogt met zorg

smoke-signals-300x200Allereerst heb ik even mijn elektronische agenda geraadpleegd. Om te controleren of mijn veronderstelling klopte. Dat was gelukkig zo. Het is ècht 2014, bijna alweer 2015.

Ik controleerde dit even, omdat mijn verwachtingen mbt het gebruik van e-health sterk te maken hebben met de mogelijkheden die er zijn in de 21e eeuw. Helaas vraag ik mij steeds vaker af of de zorg hier wel aan toe is, in mee groeit. De mogelijkheden zijn er, maar de implementatie loopt sterk achter. Soms omdat de kosten dingen tegen houden, maar soms ook omdat zorgprofessionals en/of patiënten er gewoon niet mee aan de slag lijken te willen/kunnen gaan. Gelukkig zijn er ook positieve uitzonderingen op (bijv poli hartfalen). Maar toch…

Afgelopen week stuurde ik de praktijkassistente van de huisarts een mail. De eerste hobbel was, dat ik nergens op de website een mailadres kon vinden. Een flitsende, nieuwe website. Helaas ontbrak deze info…

View original post 981 woorden meer

Kijk naar de patiënt en zie een (uniek) mens.

Hoe het goed en fout kan gaan in de gezondheidszorg door aannames die voortvloeien uit een star geloof in protocollen.

Volg Yvonne dan ook voor meer inspirerende blogs over de zorg en haar leven!

Yvonne blogt met zorg

DSC_0381[1]

In mijn vorige blog (Een (chronische) ziekte heeft impact…op veel mensen http://wp.me/p3EO4M-Ln) vertelde ik over een praatje dat ik hield voor (aankomend) studenten Geneeskunde. Omdat ik het belangrijk vond om hen ècht iets te vertellen over mijn ervaringen met artsen (in opleiding) besloot ik een negatief en een positief voorbeeld te noemen. Ook in die volgorde, om positief te kunnen eindigen.

Ik lag op een chirurgische afdeling, nadat ik voor de 6e keer in ongeveer anderhalf jaar tijd geopereerd was aan de shunt in mijn rechter bovenarm (en het was de tigste operatie in enkel jaren). Volgens het protocol zou ik na 1, vooruit, hooguit 2 dagen naar huis ‘moeten’. Het werden er 4. Zelf wilde ik ook zo snel mogelijk naar huis. In het ziekenhuis sliep ik niet. Thuis zaten ook nog manlief en onze jonge zoon. Zij kwamen elke dag op bezoek en zoonlief zei elke avond…

View original post 763 woorden meer

Van je buren moet je het maar hebben

Hoe mensen zich bemoeien met dingen zonder echt te weten waar het om draait….

Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS

2014-08-14 02.04.30

Mijn blog geeft een kijkje in ons huis. Fragmenten gegrepen uit het dagelijks leven met Complex Regionaal Pijn Syndroom. Een alles verziekende aandoening, waar ik zo goed mogelijk mee probeer te leven. Een ziekte met de hoogste, helse pijnen, verslindende moeheid, weefsel dat wordt opgegeten, afasie en noem maar op. Gelukkig ben ik gelukkig en niet depressief of angstig, wat ik volgens de literatuur wel zou moeten zijn. Ik ben een pijnpatiënt, maar vooral gewoon Gaby. Zo stel ik mij ook voor, als ‘Gaby’, niet als: ”Hallo, ik ben CRPS.” Als Gaby zou ik ook dolgraag gezien worden. Alleen dat lukt niet altijd….

Ons babymeisje huilt, omdat ze honger heeft, of omdat ze niet kan slapen, er tandjes door komen, poepluiers en noem maar op. Ons baby meisje huilt niet omdat ik morfine en andere medicatie moet gebruiken. Misschien klinkt deze stelling een beetje raar of onbegrijpelijk. Dat vind ik…

View original post 626 woorden meer

Elke patiënt verdient een Leonie… of een Ilse

Bewonderenswaardig hoe Leonie en Ilse klaarstaan voor hun patiënten!

Case of Dees

Mijn vader wilde graag naar de zon en ondanks alle bezwaren die we konden bedenken, werd de reis naar Tunesië, samen met Rina en René, gewoon gepland.

Het had wat voeten in de aarde, want we moesten zeker weten dat alles goed geregeld was in het geval er een calamiteit zou zijn met mijn vader. Er werd een E-112-formulier aangevraagd bij de zorgverzekering. Leonie, de verpleegkundig specialist van het Neuro-oncologisch team, zorgde voor een engelse brief met de medische geschiedenis van mijn vader. Er werd informatie ingewonnen hoe mijn moeder de injecties met bloedverdunner en de Ritalin (dat onder de Opiumwet valt) mee moest nemen. Oeh… dat gaf een probleem, want voor Tunesië moet je eerst een engelse verklaring opsturen, die je dan binnen vier weken terug hebt en daar moet je dan mee naar de ambassade. Dat ging nooit meer lukken. Gelukkig was Leonie weer de reddende engel. Ze sprak met…

View original post 370 woorden meer